توضیح لم یکن علی یکره الحلال #سیاق بیان احکام به اسم بدیع مختلف است

ﻛَﺎﻥَ ﻋَﻠِﻲﱡﱡ ﺑْﻦُ ﺃَﺑِﻲ ﻃَﺎﻟِﺐٍ ﻉ ﻳَﻜْﺮَﻩُ ﺃَﻥْ ﻳَﺴْﺘَﺒْﺪِﻝَ ﻭَﺳْﻘﺎً ﻣِﻦْ ﺗَﻤْﺮِ ﺍﻟْﻤَﺪِﻳﻨَﺔِ ﺑِﻮَﺳْﻘَﻴْﻦِ ﻣِﻦْ ﺗَﻤْﺮِ ﺧَﻴْﺒَﺮَ ﻟِﺄَﻥﱠﱠ ﺗَﻤْﺮَ ﺍﻟْﻤَﺪِﻳﻨَﺔِ ﺃَﺩْﻭَﻧُﻬُﻤَﺎ ﻭَ ﻟَﻢْ ﻳَﻜُﻦْ ﻋَﻠِﻲٌّ ﻉ ﻳَﻜْﺮَﻩُ ﺍﻟْﺤَﻠَﺎﻝَ [2]. 

 ﻣﺠﻠﺪ 5، ﺻﻔﺤﻪ 189-اصول الکافی

سیاق بیان احکام 

 

در روایات اهل البیت سیاق بیان احکام بسیار مختلف است نظیر قران ٬ برعکس لسان فقه ها که پنچ حکم و لسان دارد

 در روایات اگر بگویی به تعداد اشیاء و مورد حکم  لسان بیان احکام داریم ٬دور نیست چنانچه بتعداد ادم ها ٬عین ثابته و معدن وجودی و ایه قران هست (ایه قران به نحو ترکیبی و تجزیه ی که هر فردی قسمتی از ایه یا ترکیبی از ایات را دارد و چنانچه هیچ انگشتان دستان ادمها  مثل هم نیست که بل نسوی بنانه بلکه هیچ کف دستی و هیچ شبکیه ی چشمی مثل هم نیست بلکه هیچ دی ان ای فردی و بگو هیچ سلولی و بَندی از فرد عین دیگری نیست و هر کدام مظهر بدیع است

همچنین است احکامش  چرا که الا امم امثالکم

لذا سیاق بیان احکام مختلف شده )

 یکی از این لسانها ٬

علی علیه السلام  مکروه می داند  

و لم یکن یکره الحلال 

و او حلال را کراهت ندارد 

چرا صراحتا نفرمود واجب یا حرام است بلکه فرمود این مورد کراهت علی بود 

این با همه سیاق های احکام فرق دارد 

اولا باید توجه داشت که انسان به جایی میرسد که میل و رغبتش ٬کراهت و انزجارش در احکام شرعی مؤثر میشود چنانچه عبدی اطعنی حتی اجعلک مثلی انا اقول کن فیکون انت تقول کن فیکون 

فقط در تکوینیات نیست در تشریعیات هم کن فیکون میشود و ادبنی ربنی فقال ما اتاکم الرسول فخذوا ... که

انا ادیب الله و علی ادیبی

علی مع الحق و الحق مع علی اللهم ادر الحق حیث دار علی 

و این به علت این است که نفس ولی خدا کانال و کشتی سلوکی امت میشود و شریعه و مناهج یا  همان کشتیِ نوح هر امت ٬نفس پیامبر و  ولی است (دقت کنید )

ثانیا این سیاق که حرف از رسول نیست بلکه حرف علی است بوی مشایعت علی دارد هر که دارد هوس مشایعت علی شیعه شدن بسم الله 

ممکن است اینکه فرمودند لم یکن یکره الحلال

حلال نسبی معنی کنیم یعنی حلالی که در منظر علی حلال است نه حلال که در نظر عامه و پایه فقه است بلکه  همان احکامی است که به دلیل مشایعت علی باید پیروان علی رعایت کنند 

چنانچه برخی احکام را رسول الله فرمودند و در قران نیامده و امام باقر علیه السلام در یک نقلی  چنین احکامی را حمل بر استحباب کرده اند 

پس سلسله احکام یک نسبیت دارد تا بخواهی ادیب کی بشی و شرعه و منهاج چه کسی را برگزینی که لکل شرعة و منهاجا

 

کراهت علی بن ابی طالب  وکراهت ائمه دیگر 

ایا با هم فرق دارد یعنی مراتب دارد مثلا حضرت علی لم یکن یکره الحلال ولی بقیه ممکن است نشود این حرف را زد 

بعید نیست فرق کند و مراتب داشته باشد ﺃَﺑِﻲ ﻋَﺒْﺪِ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪِ ﻉ ﺃَﻧﱠﱠﻪُ ﻛَﺎﻥَ ﻳَﻜْﺮَﻩُ ﺳُﺆْﺭَ ﻛُﻞﱢﱢ ﺷَﻲْ ﺀٍ ﻟَﺎ ﻳُﺆْﻛَﻞُ ﻟَﺤْﻤُﻪُ. 

 ﺟﻠﺪ 1، ﺻﻔﺤﻪ 336-وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه

الحمدلله اولا و اخرا و ظاهرا و باطنا

باب سؤر الدواب و مسالة انفعال القلیل

ﻓَﻘَﺎﻝَ ﻛُﻞﱡﱡ ﺷَﻲْ ﺀٍ ﻣِﻦَ ﺍﻟﻄﱠﱠﻴْﺮِ ﺗَﻮَﺿﱠﱠﺄْ ﻣِﻤﱠﱠﺎ ﻳَﺸْﺮَﺏُ ﻣِﻨْﻪُ ﺇِﻟﱠﱠﺎ ﺃَﻥْ ﺗَﺮَﻯ ﻓِﻲ ﻣِﻨْﻘَﺎﺭِﻩِ ﺩَﻣﺎً ﻓَﺈِﻥْ ﺭَﺃَﻳْﺖَ ﻓِﻲ ﻣِﻨْﻘَﺎﺭِﻩِ ﺩَﻣﺎً ﻓَﻠَﺎ ﺗَﻮَﺿﱠﱠﺄْ ﻣِﻨْﻪُ ﻭَ ﻟَﺎ ﺗَﺸْﺮَﺏْ. 

 ﻣﺠﻠﺪ 3، ﺻﻔﺤﻪ 10-اصول الکافی

یکسری ادله درباب سؤر الدواب هست که ممکن است حمل بر انفعال قلیل بشود مثل روایت بالا

 ولی از چند جهت این استدلال  مخدوش اش

در ان تصریحی به نجس بودن ندارد بلکه میفرماید بریز یا وضو نگیر که میتواند قذارت عرفی را برساند یا نهایت اینکه حکم استحبابی یا حکم لزومی برای وضو و اسعمال اب است و این غیر از نجس بودن فقهی است

عدم تنجیس متنجس الحبل یکون من شعر الخنزیر یستسقی به

ﻋَﻦْ ﺯُﺭَﺍﺭَﺓَ ﻋَﻦْ ﺃَﺑِﻲ ﻋَﺒْﺪِ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪِ ﻉ ﻗَﺎﻝَ: ﺳَﺄَﻟْﺘُﻪُ ﻋَﻦِ ﺍﻟْﺤَﺒْﻞِ ﻳَﻜُﻮﻥُ ﻣِﻦْ 

 ﺷَﻌْﺮِ ﺍﻟْﺨِﻨْﺰِﻳﺮِ ﻳُﺴْﺘَﻘَﻰ ﺑِﻪِ ﺍﻟْﻤَﺎﺀُ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﺒِﺌْﺮِ ﻫَﻞْ ﻳُﺘَﻮَﺿﱠﱠﺄُ ﻣِﻦْ ﺫَﻟِﻚَ ﺍﻟْﻤَﺎﺀِ ﻗَﺎﻝَ ﻟَﺎ ﺑَﺄْﺱَ. [1] 

--------------------

[1]: ﻳﻤﻜﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﻋﻠﻰ ﻋﺪﻡ ﻣﻠﺎﻗﺎﺓ ﺍﻟﺤﺒﻞ ﺍﻟﻤﺎﺀ ﻭ ﻟﺎ ﻳﻠﺰﻡ ﻣﻦ ﺫﻟﻚ ﻣﻠﺎﻣﺴﺘﻪ ﻭ ﺇﻥ ﻛﺎﻥ ﺍﻟﺎﻏﻠﺐ ﺫﻟﻚ ﻓﻴﺤﻤﻞ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻨﺎﺩﺭ ﺟﻤﻌﺎ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﺄﺩﻟﺔ ﻛﻤﺎ ﻗﺎﻟﻪ ﺍﻟﻌﻠﺎﻣﺔ- ﺭﺣﻤﻪ ﺍﻟﻠّﻪ- ﻓﻲ ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ ﺝ 1 ﺹ 165 ﻭ ﻟﻌﻞّ ﻧﻔﻰ ﺍﻟﺒﺄﺱ ﻳﺘﻮﺟّﻪ ﺇﻟﻰ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ ﺍﻟﺤﺒﻞ ﻓﻲ ﺍﻟﺎﺳﺘﺴﻘﺎﺀ ﻣﻊ ﺑﻌﺪ ﺍﻟﺎﻧﻔﻜﺎﻙ ﻋﻦ ﺍﻟﻤﻠﺎﻗﺎﺓ ﺑﺎﻟﺮﻃﻮﺑﺔ ﻟﻠﻴﺪ ﺃﻭ ﺍﻟﻤﺎﺀ ﺍﻭ ﻳﺘﻮﺟّﻪ ﺇﻟﻰ ﻣﺎﺀ ﺍﻟﺒﺌﺮ ﻭ ﻋﺪﻡ ﻧﺠﺎﺳﺘﻬﺎ ﺑﺎﻟﺤﺒﻞ ﻣﻊ ﻭﻗﻮﻋﻪ ﻓﻴﻬﺎ ﻛﻤﺎ ﻗﺎﻟﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺤﺪﺍﺋﻖ. ﺃﻭ ﻳﻘﺎﻝ: ﺑﻄﻬﺎﺭﺓ ﻣﺎ ﻟﺎ ﺗﺤﻞ ﺍﻟﺤﻴﺎﺓ ﻣﻦ ﻧﺠﺲ ﺍﻟﻌﻴﻦ ﻛﻤﺎ ﺫﻫﺐ ﺇﻟﻴﻪ ﺍﻟﺴﻴّﺪ ﺍﻟﻤﺮﺗﻀﻰ- ﺭﺣﻤﻪ ﺍﻟﻠّﻪ- ﻓﻲ ﺍﻟﻤﺴﺎﺋﻞ ﺍﻟﻨﺎﺻﺮﻳﺔ ﻟﻜﻨﻪ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻟﻤﺸﻬﻮﺭ ﺑﻞ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻟﺈﺟﻤﺎﻉ ﺍﻟﻤﺤﻘﻖ ﻭ ﺍﻟﻤﻨﻘﻮﻝ ﻭ ﺍﻟﻤﺴﺘﻔﻴﻀﺔ ﻣﻦ ﺍﻟﺼﺤﺎﺡ ﻭ ﻏﻴﺮﻫﺎ. 

 ﻣﺠﻠﺪ 3، ﺻﻔﺤﻪ 6-اصول الکافی

 در این روایت وجوه زیر متصور است 

ملاقاتی بین اب و شعر نبود 

اینکه محال عرفی است از این گذشته در فرض عدم ملاقات سوال کردنش از مثل زاره بی جاست 

ممکن است بگویید سوال از استعمال شعر خنزیر است یعنی از جوازاستعمالش

این هم بعید است که حرف از وضو گرفتن با چنین ابی است که با شعر خنزیر کشیده اند 

ممکن است حمل بر عدم نجاست شعر خنزیر کنیم 

این هم بعید است 

کدام حمل به روایات نزدیک تر است 

شعر خوک پاک است 

یا اب قلیل به ملاقی به  نجس نجس نمیشود 

البته دومی ٬که کم دلیل هم نداریم 

و این هم باز فهمیده میشود که دست ما با ملاقات به نجس نجس نشده یعنی ملاقی نجس هم نجس نیست اگر واسطه اب باشد و اب متغییر به اوصاف نباشد

یا میتوان گفت متنجس نجس نمیکند اب متنجس به شعر خنزیر نه دست ما را و نه اب دلو را نجس نمیکند 

بهترین احتمالات همین احتمال اخیر است که متنجس به نجس ٬نجس نمیکند 

موید هر دو حرف خصوص اب قلیل نجس نمیشود عدم انفعال القلیل روایت ۱۲همین باب کافی است بئر یستسقی و یعجن و یغسل منه الثیاب ثم یعلم انه کان فیها میت فقال لاباس به و لاتعاد الصلاة البته پیداست که تغییر اوصاف اب نشده والا متوجه میشدند 

والله العالم الهادی

جسبیدن به لوازم کلمات یا سختگیری و دور شدن از مجرای فقه و عرف

عدم استعمال کلمه نجس در اغلب روایات مگر روایات کر (که در مقام انشاء عنوانی برای تطهیر است) و استفاده از کلماتی که نجس بودن را نمیرساند

: ﻋَﻦْ ﺣَﺮِﻳﺰٍ ﻋَﻤﱠﱠﻦْ ﺃَﺧْﺒَﺮَﻩُ «2» ﻋَﻦْ ﺃَﺑِﻲ ﻋَﺒْﺪِ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪِ ﻉ ﺃَﻧﱠﱠﻪُ ﻗَﺎﻝَ: ﻛُﻠﱠﱠﻤَﺎ ﻏَﻠَﺐَ ﺍﻟْﻤَﺎﺀُ ﺭِﻳﺢَ ﺍﻟْﺠِﻴﻔَﺔِ ﻓَﺘَﻮَﺿﱠﱠﺄْ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﻤَﺎﺀِ ﻭَ ﺍﺷْﺮَﺏْ ﻭَ ﺇِﺫَﺍ ﺗَﻐَﻴﱠﱠﺮَ 

 ﺍﻟْﻤَﺎﺀُ ﻭَ ﺗَﻐَﻴﱠﱠﺮَ ﺍﻟﻄﱠﱠﻌْﻢُ [2] ﻓَﻠَﺎ ﺗَﺘَﻮَﺿﱠﱠﺄْ ﻭَ ﻟَﺎ ﺗَﺸْﺮَﺏْ. 

 ﻣﺠﻠﺪ 3، ﺻﻔﺤﻪ 4-اصول الکافی

 

ﻋَﻦْ ﻋَﻠِﻲﱢﱢ ﺑْﻦِ ﺃَﺑِﻲ ﺣَﻤْﺰَﺓَ ﻗَﺎﻝَ: ﺳَﺄَﻟْﺖُ ﺃَﺑَﺎ ﻋَﺒْﺪِ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪِ ﻉ ﻋَﻦِ ﺍﻟْﻤَﺎﺀِ ﺍﻟﺴﱠﱠﺎﻛِﻦِ ﻭَ ﺍﻟِﺎﺳْﺘِﻨْﺠَﺎﺀِ ﻣِﻨْﻪُ ﻭَ ﺍﻟْﺠِﻴﻔَﺔُ ﻓِﻴﻪِ ﻓَﻘَﺎﻝَ ﺗَﻮَﺿﱠﱠﺄْ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﺠَﺎﻧِﺐِ ﺍﻟْﺂﺧَﺮِ ﻭَ ﻟَﺎ ﺗَﻮَﺿﱠﱠﺄْ ﻣِﻦْ ﺟَﺎﻧِﺐِ ﺍﻟْﺠِﻴﻔَﺔِ [3]. 

 ﻣﺠﻠﺪ 3، ﺻﻔﺤﻪ 4-اصول الکافی

ﺍﻟْﺤَﻠَﺒِﻲﱢﱢ ﻋَﻦْ ﺃَﺑِﻲ ﻋَﺒْﺪِ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪِ ﻉ ﻓِﻲ ﺍﻟْﻤَﺎﺀِ ﺍﻟْﺂﺟِﻦِ [4] ﺗَﺘَﻮَﺿﱠﱠﺄُ ﻣِﻨْﻪُ ﺇِﻟﱠﱠﺎ ﺃَﻥْ ﺗَﺠِﺪَ ﻣَﺎﺀً ﻏَﻴْﺮَﻩُ ﻓَﺘَﻨَﺰﱠﱠﻩْ ﻣِﻨْﻪُ. 

 ﻣﺠﻠﺪ 3، ﺻﻔﺤﻪ 4-اصول الکافی

 

 

--------------------

[4]: ﺍﻟﺂﺟﻦ ﺍﻟﻤﺘﻐﻴﺮ ﻭ ﻫﺬﺍ ﺇﺫﺍ ﻛﺎﻥ ﺍﻟﻤﺎﺀ ﺁﺟﻦ ﻣﻦ ﻗﺒﻞ ﻧﻔﺴﻪ ﻓﺄﻣﺎ ﺇﺫﺍ ﻏﻴﺮﺗﻪ ﺍﻟﻨﺠﺎﺳﺔ ﻓﻠﺎ ﻳﺠﻮﺯ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻟﻪ ﻋﻠﻰ ﻭﺟﻪ ﺍﻟﺒﺘﺔ. «ﻓﻰ»

 

ﻋَﻦْ ﻋَﻠِﻲﱢﱢ ﺑْﻦِ ﺃَﺑِﻲ ﺣَﻤْﺰَﺓَ ﻗَﺎﻝَ: ﺳَﺄَﻟْﺖُ ﺃَﺑَﺎ ﻋَﺒْﺪِ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪِ ﻉ ﻋَﻦِ ﺍﻟْﻤَﺎﺀِ ﺍﻟﺴﱠﱠﺎﻛِﻦِ ﻭَ ﺍﻟِﺎﺳْﺘِﻨْﺠَﺎﺀِ ﻣِﻨْﻪُ ﻭَ ﺍﻟْﺠِﻴﻔَﺔُ ﻓِﻴﻪِ ﻓَﻘَﺎﻝَ ﺗَﻮَﺿﱠﱠﺄْ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﺠَﺎﻧِﺐِ ﺍﻟْﺂﺧَﺮِ ﻭَ ﻟَﺎ ﺗَﻮَﺿﱠﱠﺄْ ﻣِﻦْ ﺟَﺎﻧِﺐِ ﺍﻟْﺠِﻴﻔَﺔِ [3]. 

 ﻣﺠﻠﺪ 3، ﺻﻔﺤﻪ 4-اصول الکافی

 

 ﺍﻟْﺤَﻠَﺒِﻲﱢﱢ ﻋَﻦْ ﺃَﺑِﻲ ﻋَﺒْﺪِ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪِ ﻉ ﻓِﻲ ﺍﻟْﻤَﺎﺀِ ﺍﻟْﺂﺟِﻦِ [4] ﺗَﺘَﻮَﺿﱠﱠﺄُ ﻣِﻨْﻪُ ﺇِﻟﱠﱠﺎ ﺃَﻥْ ﺗَﺠِﺪَ ﻣَﺎﺀً ﻏَﻴْﺮَﻩُ ﻓَﺘَﻨَﺰﱠﱠﻩْ ﻣِﻨْﻪُ. 

 ﻣﺠﻠﺪ 3، ﺻﻔﺤﻪ 4-اصول الکافی

ﺳُﺌِﻞَ ﻋَﻤﱠﱠﺎ ﺗَﺸْﺮَﺏُ ﻣِﻨْﻪُ ﺍﻟْﺤَﻤَﺎﻣَﺔُ ﻓَﻘَﺎﻝَ ﻛُﻞﱡﱡ ﻣَﺎ ﺃُﻛِﻞَ ﻟَﺤْﻤُﻪُ ﻓَﺘَﻮَﺿﱠﱠﺄْ ﻣِﻦْ ﺳُﺆْﺭِﻩِ ﻭَ ﺍﺷْﺮَﺏْ ﻭَ ﻋَﻤﱠﱠﺎ ﺷَﺮِﺏَ ﻣِﻨْﻪُ ﺑَﺎﺯٌ ﺃَﻭْ ﺻَﻘْﺮٌ 

 ﻣﺠﻠﺪ 3، ﺻﻔﺤﻪ 9-اصول الکافی

ﺹ: 10 ﺃَﻭْ ﻋُﻘَﺎﺏٌ [1] ﻓَﻘَﺎﻝَ ﻛُﻞﱡﱡ ﺷَﻲْ ﺀٍ ﻣِﻦَ ﺍﻟﻄﱠﱠﻴْﺮِ ﺗَﻮَﺿﱠﱠﺄْ ﻣِﻤﱠﱠﺎ ﻳَﺸْﺮَﺏُ ﻣِﻨْﻪُ ﺇِﻟﱠﱠﺎ ﺃَﻥْ ﺗَﺮَﻯ ﻓِﻲ ﻣِﻨْﻘَﺎﺭِﻩِ ﺩَﻣﺎً ﻓَﺈِﻥْ ﺭَﺃَﻳْﺖَ ﻓِﻲ ﻣِﻨْﻘَﺎﺭِﻩِ ﺩَﻣﺎً ﻓَﻠَﺎ ﺗَﻮَﺿﱠﱠﺄْ ﻣِﻨْﻪُ ﻭَ ﻟَﺎ ﺗَﺸْﺮَﺏْ. 

 ﻣﺠﻠﺪ 3، ﺻﻔﺤﻪ 10-اصول الکافی

 

 

--------------------

[1]: ﺃﻱ ﻭ ﺳﺌﻞ ﻋﻤﺎ ﺷﺮﺏ ﻣﻨﻪ ﻫﺆﻟﺎﺀ ﺍﻟﻄﻴﻮﺭ. ﻭ ﺍﻟﺒﺎﺯ ﺿﺮﺏ ﻣﻦ ﺍﻟﺼﻘﻮﺭ. ﻭ ﺍﻟﺼﻘﺮ- ﺑﻔﺘﺢ ﺍﻟﺼﺎﺩ ﻭ ﺳﻜﻮﻥ ﺍﻟﻘﺎﻑ-: ﻛﻞ ﻃﺎﺋﺮ ﻳﺼﻴﺪ ﻣﺎ ﺧﻠﺎ ﺍﻟﻨﺴﺮ ﻭ ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ. 

ﻋَﻦْ ﺳَﻤَﺎﻋَﺔَ ﻗَﺎﻝَ: ﺳَﺄَﻟْﺖُ ﺃَﺑَﺎ ﻋَﺒْﺪِ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪِ ﻉ ﻋَﻦْ ﺟَﺮﱠﱠﺓٍ ﻭُﺟِﺪَ ﻓِﻴﻬَﺎ ﺧُﻨْﻔَﺴَﺎﺀُ ﻗَﺪْ ﻣَﺎﺗَﺖْ ﻗَﺎﻝَ ﺃَﻟْﻘِﻬَﺎ ﻭَ ﺗَﻮَﺿﱠﱠﺄْ ﻣِﻨْﻪُ ﻭَ ﺇِﻥْ ﻛَﺎﻥَ ﻋَﻘْﺮَﺑﺎً ﻓَﺄَﺭِﻕِ ﺍﻟْﻤَﺎﺀَ ﻭَ ﺗَﻮَﺿﱠﱠﺄْ ﻣِﻦْ ﻣَﺎﺀٍ ﻏَﻴْﺮِﻩِ ﻭَ ﻋَﻦْ ﺭَﺟُﻞٍ ﻣَﻌَﻪُ ﺇِﻧَﺎﺀَﺍﻥِ ﻓِﻴﻬِﻤَﺎ ﻣَﺎﺀٌ ﻭَﻗَﻊَ ﻓِﻲ ﺃَﺣَﺪِﻫِﻤَﺎ ﻗَﺬَﺭٌ ﻭَ ﻟَﺎ ﻳَﺪْﺭِﻱ ﺃَﻳﱡﱡﻬُﻤَﺎ ﻫُﻮَ ﻟَﻴْﺲَ ﻳَﻘْﺪِﺭُ ﻋَﻠَﻰ ﻣَﺎﺀٍ ﻏَﻴْﺮِﻩِ ﻗَﺎﻝَ ﻳُﻬَﺮِﻳﻘُﻬُﻤَﺎ ﺟَﻤِﻴﻌﺎً ﻭَ ﻳَﺘَﻴَﻤﱠﱠﻢُ.

 

 ٍ ﻋَﻦِ ﺍﻟْﻮَﺷﱠﱠﺎﺀِ ﻋَﻤﱠﱠﻦْ ﺫَﻛَﺮَﻩُ ﻋَﻦْ ﺃَﺑِﻲ ﻋَﺒْﺪِ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪِ ﻉ ﺃَﻧﱠﱠﻪُ ﻛَﺎﻥَ ﻳَﻜْﺮَﻩُ ﺳُﺆْﺭَ ﻛُﻞﱢﱢ ﺷَﻲْ ﺀٍ ﻟَﺎ ﻳُﺆْﻛَﻞُ ﻟَﺤْﻤُﻪُ. 

 ﻣﺠﻠﺪ 3، ﺻﻔﺤﻪ 10-اصول الکافی

 

--------------------

[4]: ﺍﻟﺂﺟﻦ ﺍﻟﻤﺘﻐﻴﺮ ﻭ ﻫﺬﺍ ﺇﺫﺍ ﻛﺎﻥ ﺍﻟﻤﺎﺀ ﺁﺟﻦ ﻣﻦ ﻗﺒﻞ ﻧﻔﺴﻪ ﻓﺄﻣﺎ ﺇﺫﺍ ﻏﻴﺮﺗﻪ ﺍﻟﻨﺠﺎﺳﺔ ﻓﻠﺎ ﻳﺠﻮﺯ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻟﻪ ﻋﻠﻰ ﻭﺟﻪ ﺍﻟﺒﺘﺔ. «ﻓﻰ»

نسبیت در طهارت و نجاست

نجاست و طهارت نسبی

 

 

ﻣُﺤَﻤﱠﱠﺪُ ﺑْﻦُ ﻣُﻴَﺴﱢﱢﺮٍ ۵، ﻗَﺎﻝَ: ﺳَﺄَﻟْﺖُ ﺃَﺑَﺎ ﻋَﺒْﺪِ ﺍﻟﻠّﻪِ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻋَﻦِ ﺍﻟﺮﱠﱠﺟُﻞِ ﺍﻟْﺠُﻨُﺐِ ﻳَﻨْﺘَﻬِﻲ ﺇِﻟَﻰ ﺍﻟْﻤَﺎﺀِ ﺍﻟْﻘَﻠِﻴﻞِ ﻓِﻲ ﺍﻟﻄﱠﱠﺮِﻳﻖِ، ﻭَ ﻳُﺮِﻳﺪُ ﺃَﻥْ ﻳَﻐْﺘَﺴِﻞَ ﻣِﻨْﻪُ، ﻭَ ﻟَﻴْﺲَ ﻣَﻌَﻪُ ﺇِﻧَﺎﺀٌ ﻳَﻐْﺮِﻑُ [5] ﺑِﻪِ ﻭَ ﻳَﺪَﺍﻩُ ﻗَﺬِﺭَﺗَﺎﻥِ [6]؟ ﻗَﺎﻝَ: «ﻳَﻀَﻊُ [7] ﻳَﺪَﻩُ ﻭَ ﻳَﺘَﻮَﺿﱠﱠﺄُ [8]، ﺛُﻢﱠﱠ ﻳَﻐْﺘَﺴِﻞُ [9]، ﻫﺬَﺍ ﻣِﻤﱠﱠﺎ [10] ﻗَﺎﻝَ ﺍﻟﻠّﻪُ ﻋَﺰﱠﱠ ﻭَﺟَﻞﱠﱠ: «ﻣﺎ ﺟَﻌَﻞَ 

 ﻋَﻠَﻴْﻜُﻢْ ﻓِﻰ ﺍﻟﺪﱢﱢﻳﻦِ ﻣِﻦْ ﺣَﺮَﺝٍ» [1] ». [2] 

 ﻣﺠﻠﺪ 5، ﺻﻔﺤﻪ 18-الکافی

 

--------------------

[1]: . ﺍﻟﺤﺞّ (۲۲): ۷۸. 

 

--------------------

[5]: . ﻓﻲ ﺣﺎﺷﻴﺔ «ﺑﺦ »: «ﻳﻐﺘﺮﻑ ». 

[7]: . ﻓﻲ «ﺑﻒ »: «ﻳﺪﻉ». 

[10]: . ﻓﻲ «ﺟﺲ »: «ﺑﻤﺎ». 

 

مرحوم مجلس در مراة اورده اند قلیل ٬  قلیل عرفی مراد است یا قذر به معنی وسخ است و وضو غسل الید است 

چطور میتوان این حرفها را زد در حالی که در ادامه امام ایه را استشهاد کرده که با هیچ کدام از احتمالات مجلسی و فقه ها نمی خواند  ما جعل الله علیکم فی الدین من حرج 

 در دین حرج نیست 

اگر اب قلیل یعنی قلیل عرفی و کر  نیازی به این استشهاد نبود 

دست شستن از وسخ  نیازی به این ایه و توسعه شرعی نبود اصلا دست شستن جزء تعبدیاتی هست که نیازی به توسعه این ایه ندارد

اب قلیل است و دستش هم قذر است که به قرینه جنابت نجاست است اگر  توضی غسل الید باشد که هست  ولی غسل از خبث شرعی ومقدمه غسل است به قرینه اینکه سوال از جنب به اب رسیده است که دنبال غسل کردن است 

در مجموع 

به نظر میرسد که نجاست و طهارت احکام مطلق نیستند والا میفرمودند تیمم کند و نیازی به غسل ندارد بلکه به قرائن دیگر که در عدم انفعال اب قلیل مرحوم فیض اورده میتوان یک نسبیت در احکام نجاست و طهارت قائل شد که به حسب  زمان و مکان و شرایط عوض میشود چنانچه در طهارت از وسخ نیز عرف همین نسبیت را قائل است و در همین باب کافی همین مطلب امده 

 

ﺹ: 19 ﻋَﻦْ ﺃَﺑِﻲ ﻋَﺒْﺪِ ﺍﻟﻠّﻪِ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ [1] ﻓِﻲ ﺍﻟْﻤَﺎﺀِ ﺍﻟْﺎﺟِﻦِ [2]: «ﺗَﺘَﻮَﺿﱠﱠﺄُ [3] ﻣِﻨْﻪُ، ﺇِﻟَﺎ ﺃَﻥْ ﺗَﺠِﺪَ [4] ﻣَﺎﺀً ﻏَﻴْﺮَﻩُ، ﻓَﺘَﻨَﺰﱠﱠﻩُ ﻣِﻨْﻪُ 

 ﻣﺠﻠﺪ 5، ﺻﻔﺤﻪ 19-الکافی

 

الحمدلله اولا و اخرا و ظاهرا

من ادب الوضوء

من ادب الوضو 

ﺍﻟْﮑُﻠَﻴْﻨِﯽﱡﱡ ﻓِﯽ ﺍﻟْﺤَﺴَﻦِ [1] ﻋَﻦِ ﺍﻟْﮑَﺎﻫِﻠِﯽﱢﱢ ﻗَﺎﻝَ ﺳَﻤِﻌْﺖُ ﺃَﺑَﺎ ﻋَﺒْﺪِ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪِ ﻉ ﻳَﻘُﻮﻝُ ﺇِﺫَﺍ ﺃَﺗَﻴْﺖَ ﻣَﺎﺀً ﻭَ ﻓِﻴﻪِ ﻗِﻠﱠﱠﺔٌ ﻓَﺎﻧْﻀِﺢْ ﻋَﻦْ ﻳَﻤِﻴﻨِﮏَ ﻭَ ﻋَﻦْ ﻳَﺴَﺎﺭِﮎَ ﻭَ ﺑَﻴْﻦَ ﻳَﺪَﻳْﮏَ ﻭَ ﺗَﻮَﺿﱠﱠﺄْ. 

 

[1]:  ﺍﻟﮑﺎﻓﯽ ﺝ 3 ﺹ 3، ﺍﻟﺘﻬﺬﻳﺐ 

هذا الخبر ذکر فی مجامع الروایات فی باب الکر لکن لعل منصرف من هذا و مرتبط بالاداب و الله العالم الهادی

بین القاء النجاسة فی الماء و لو کان قلیلا و القاء فی غیر الماء تفاوت

سوال 

ممکن ان یکون بین القاء النجاسة فی الماء و القاء فی غیرها بون و تفاوت  ؟

یعنی نقول بسبب  طهوریةالماء اذا کانت النجاسة تلاقی الماء و لو کان قلیلا لاینجس و ان لم یستعمل الماء و لکن غیر الماء ینجس 

هذا فیما لم یتغیر اوصاف الماء 

 

اذا کان هذا الاحتمال ممکن نستدعی اصدقائنا ان تنظروا فی الروایات حتی تصدقوا هذا الاحتمال والله العالم الهادی ولاحول ولاقوة الابالله العلی العظیم

مقدار الکر من الماء

 ما مقدار الکر 

اذا سلمنا ان الکر من الماء لیس مفهوما عرفیا نظیر کثیر من الماء و ما ذکر فی الروایات مصادیق هذا الکثیر لذا اختلفت

بل قلنا ان الکر من الماء مفهوما تاسیسیا مخترعا شرعیا یجب البحث عن مقداره و قبل الخوض فیه نشیر الی بعض الزوایا هذة المسالة 

اذا کان الکر مفهوما تعبدیا بحتا لماذا لم یذکر  فی الروایات عن النبی و الائمة قبل الصادقین علیهم السلام مع احتیاجه و کثرة ابتلائه خصوصا فی العبادات مع غض عن الاشارة فی الکتاب لما فیه من الکلیات مع ان هذة المسالة من مصادیق  الاثنین یتحادثان عنها فلازم ان یکون فیه عین و اثر 

 

اما مقدار الکر فی الروایات مختلف

بعض الروایة فیها الراویة من روی یروی ای الرجل المستقی و سمی روای الخبر الروای لانه المستقی من بحر المعارف النبی و الاوصیاء 

و اطلق ایضاء علی وعائه او مرکبه مجازا 

علی کل حال مجمل و لانعلم منه المقدار وکذا الحُبی هذا و اشار الی حب المدنی .

والحب ای جَرَّه اناء من الخزف له بطن کبیر 

هذا مصادیق لانعلم منها شئ الا بعد خوض التحلیلی فی التاریخ  من جهته و لعل لیس معیار الاصلی بل تطبیق مصداق مثل الشبر بعد اختلاف الاشبار فی الافراد و اختلاف الروایات فی مقدارها من ۲۷ الی ۴۲.۸۷ 

لایبعد ان یکون المرجع الاولی  الروایات فیها الرطل خصوص  الف و مأتا رطل لوجودها فی الکافی تنقیح الکافی بعدالتیا و اللتی ولامکان الحمل سایر الروایات علیها فی الرطل و غیرها  و لوجود الروات من العراق یحمل علی العراقی منه 

 الرطل ۳۱۴.۴۹۶غرام  فالکر ۳۷۷.۳۹۵کیلو غرام 

 

ولاحول و لاقوة الابالله العلی العظیم 

الحمدلله اولا و اخرا و ظاهرا و باطنا

مقدار الکر من الماء

 ما مقدار الکر 

اذا سلمنا ان الکر من الماء لیس مفهوما عرفیا نظیر کثیر من الماء و ما ذکر فی الروایات مصادیق هذا الکثیر لذا اختلفت

بل قلنا ان الکر من الماء مفهوما تاسیسیا مخترعا شرعیا یجب البحث عن مقداره و قبل الخوض فیه نشیر الی بعض الزوایا هذة المسالة 

اذا کان الکر مفهوما تعبدیا بحتا لماذا لم یذکر  فی الروایات عن النبی و الائمة قبل الصادقین علیهم السلام مع احتیاجه و کثرة ابتلائه خصوصا فی العبادات مع غض عن الاشارة فی الکتاب لما فیه من الکلیات مع ان هذة المسالة من مصادیق  الاثنین یتحادثان عنها فلازم ان یکون فیه عین و اثر 

 

اما مقدار الکر فی الروایات مختلف

بعض الروایة فیها الراویة من روی یروی ای الرجل المستقی و سمی روای الخبر الروای لانه المستقی من بحر المعارف النبی و الاوصیاء 

و اطلق ایضاء علی وعائه او مرکبه مجازا 

علی کل حال مجمل و لانعلم منه المقدار وکذا الحُبی هذا و اشار الی حب المدنی .

والحب ای جَرَّه اناء من الخزف له بطن کبیر 

هذا مصادیق لانعلم منها شئ الا بعد خوض التحلیلی فی التاریخ  من جهته و لعل لیس معیار الاصلی بل تطبیق مصداق مثل الشبر بعد اختلاف الاشبار فی الافراد و اختلاف الروایات فی مقدارها من ۲۷ الی ۴۲.۸۷ 

لایبعد ان یکون المرجع الاولی  الروایات فیها الرطل خصوص  الف و مأتا رطل لوجودها فی الکافی تنقیح الکافی بعدالتیا و اللتی ولامکان الحمل سایر الروایات علیها فی الرطل و غیرها  و لوجود الروات من العراق یحمل علی العراقی منه 

 الرطل ۳۱۴.۴۹۶غرام  فالکر ۳۷۷.۳۹۵کیلو غرام 

 

ولاحول و لاقوة الابالله العلی العظیم 

الحمدلله اولا و اخرا و ظاهرا و باطنا

مثقال شرعی و صیرفی #رطل عراقی #صاع# اوقیه# درهم

واحدهای شرعی به صورت گرد شده  

 

مثقال شرعی ۳،۵ گرم خشک تر 

مثقال صیرفی ۴٬۵ گرم چرب تر 

مثقال معمولی همان مثقال صیرفی است چرب تر 

 

جالب است بدانید هر مثقال صیرفی چهارم سوم شرعی است چنانچه هر جو چهارم سوم گندم است و ۷۲گندم یک مثقال شرعی و۷۲جو یک مثقال صیرفی شود 

 

هر رطل عراقی ۳۰۰گرم چرب تره (۳۱۴٬۴۹۶)

هر صاع ۹ رطل عراقی 

 

هر اوقیه ۴۰ گرم 

 

هر درهم ۲٬۴گرم

نقد رساله نویسی

نقد رساله نویسی 

اینکه رساله الفاظ قُلنبه دارد که نظیر همان نامه نگاری است که باید با نامه اش فرستاد شود تا خودش نامه خودش را بخواند در حالی که رساله برای عامه مردم نوشته شده  من حرف نمی زنم 

 

در این باره که رساله به مطالبی پرداخته که تاریخ مصرف فکر و اندیشه اش گذشته و بلکه مبتلی به نیست من حرف نمی زنم 

 

در اینکه رساله مطالبی را مطرح میکند که تازه عده ی را متوجه ان میکند و باعث وسواس فکری و ذهنی مردم میشود حرفی نمی زنم 

 

در اینکه رساله الفاظی بکار میرود که سبب طعن و ناسزا گفتن عده ی پشت سر حوزه و مکتب میشود من حرف نمی زنم 

 

حرف از شقوش شکوک در عوض شقوق اطمینان و یقین نیست 

 

بحث سر این است که امام صادق علیه السلام فرمودند 

حرفی که ما نزده ایم نزنید 

چرا تعابیر روایی را طوری با نظم و ترتیب منطقی در رساله نمی اوریم چرا فقه را فقه روایی نمیکنیم چرا زبان رساله زبان کلام امام صادق که زبان قران و فطرت است نکنیم  چرا در اصلاحات گیر کردیم و زبان علمی فقهی برای خود درست کردیم انهم در رساله با اینکه ریشه فقه روایات است که عرفی است 

نمونه این سخن  که باعث مسائل عدیدهٔ علمی و اجتماعی شده است 

 مساله کر  است 

روایات میگوید کر این است و لاینجسه شئ 

اگر آبی به حد کر برسد چیزی انرا نجس نمیکند و اصلامتعرض این نشده که اگر کر نبود نجسه شئ اما لا 

یا در مساله اینکه اب قلیل منفعل میشود 

ادله میگوید فلاتتوضو  با ان وضو نگیر یا انرا بریز 

نفرموده اند که نجس است لازمه نجس گفتن این است که ملاقی انهم نجس شود و همینطور 

...

الحمدالله اولا و اخرا و ظاهرا و باطنا

لفظ کر حقیقت عرفی یا شرعی

اب کر حقیقت عرفی یا شرعی یا متشرعه 

 

 ﻣُﻌَﺎﻭِﻳَﺔَ ﺑْﻦِ ﻋَﻤﱠﱠﺎﺭٍ، ﻗَﺎﻝَ: ﺳَﻤِﻌْﺖُ ﺃَﺑَﺎ ﻋَﺒْﺪِ ﺍﻟﻠّﻪِ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻳَﻘُﻮﻝُ: «ﺇِﺫَﺍ ﻛَﺎﻥَ ﺍﻟْﻤَﺎﺀُ ﻗَﺪْﺭَ ﻛُﺮٍّ، ﻟَﻢْ ﻳُﻨَﺠﱢﱢﺴْﻪُ [6] ﺷَﻲْﺀٌ». 

 ﻣﺠﻠﺪ 5، ﺻﻔﺤﻪ 10-الکافی

 

در روایت مختلفی حرف از استعمال کلمه کر و اندازه ان امده است 

 گذشته از اختلاف روایات در اندازه تعابیر ان هم مختلف است 

تعابیر مثل کثیر هم امده 

ایا مراد از کر٬ کثیر است بعبارت واضحِ تر کثیر یک واژه عرفی است ایا مراد از اب کر نیز همان واژهٔ کثیر عرفی است که مصادیق مختلف دارد و اختلاف روایات در تعبیر و اندازه ان از این جهت است ؟یا کر یک لفظ مخترعه شرعی است 

لفظ کر در ایات و روایات نبوی صلی الله علیه واله نیست حتی اهل البیت از قول رسول الله نقل نمی فرمایند چنانچه از کتاب التحقیق تحقیقش بیاید لفظ کر در بین عراقی ها بیشتر استعمال میشده و چون راویان ما عراقی بوده اند امام از این لفظ استفاده کرده اند صاحب التحقیق میگویند در حجاز استعمال میشده ولی به نظر اشتباه در تعبیر بوده چون خودشان از مصباح نقل کرده اند که کر استعمال و اصطلاح عراقی است هر کدام باشد استعمال عرفی بوده لذا نمیشود یک مکیال عرفی را امام اندازه برایش مشخص کند اگر هم اندازه امده از باب عرف فرموده اند در عرف عراق کر ان روز این اندازه بوده 

ممکن است کسی بگوید لفظ کر عرفی است و متشرته هم نیست ولی اندازه کر که امام مشخص کرده اند ولو بعنوان کر حجت است 

درست است اگر اختلاف روایات نبود حرف خوبی بود اختلاف روایات به دلیل اختلاف عرف است چون ثابت شد که لفظ کر عرفی بوده و چون اب خرید و فروش نمیشده کر از اب مماشات زیادی میشده و استعمالات و مصادیق زیادی داشته 

 

ظاهر روایات  که در مقام اندازه و مصداق است بلکه الکر الذی لاینجسه شئ و اذا بلغ الکر ...این است که مخترعه است اگرحرف بالا و رنگ عرفیت فقهی درروایات نبود مخترع بودن لفظ کر حرف خوبی بود خصوص در باب طهارت ٬عرفی بودن الفاظ واضح است  عرف منضبط شرعی عقلایی مرج البحرین یلتقیان است

در کل فقه امام گاه از باب عقلاء حرف زده اند و گاهی از باب مُوضح شرع دربرخی بابها رنگ یکی بیشتر میشود 

 

 

اما تحقیق تاریخی لغوی لفظ کر از کتاب التحقیق 

 ﻣﻘﺎ- ﻛﺮّ: ﺃﺻﻞ ﺻﺤﻴﺢ ﻳﺪﻝّ ﻋﻠﻲ ﺟﻤﻊ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ، ﻣﻦ ﺫﻟﻚ ﻛﺮﺭﺕ، ﻭ ﺫﻟﻚ ﺭﺟﻮﻋﻚ ﺍﻟﻴﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻤﺮّﺓ ﺍﻟﺎﻭﻟﻲ، ﻓﻬﻮ ﺍﻟﺘﺮﺩﻳﺪ ﺍﻟّﺬﻱ ﺫﻛﺮﻧﺎﻩ. ﻭ ﺍﻟﻜﺮّ: ﺣﺒﻞ ﺳﻤّﻲ ﺑﺬﻟﻚ ﻟﺘﺠﻤّﻊ ﻗﻮﺍﻩ. ﻭ ﺍﻟﻜﺮّ: ﺍﻟﺤﺴﻲ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺎﺀ، ﻭ ﺟﻤﻌﻪ ﻛﺮﺍﺭ. ﻭ ﺍﻟﻜﺮﻛﺮﺓ: ﺍﻟﺠﻤﺎﻋﺔ ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺎﺱ. ﻭ ﺍﻟﻜﺮﻛﺮﺓ: ﺗﺼﺮﻳﻒ ﺍﻟﺮﻳﺎﺡ ﻭ ﺍﻟﺴﺤﺎﺏ ﻭ ﺟﻤﻌﻬﺎ ﺇﻳّﺎﻩ ﺑﻌﺪ ﺗﻔﺮّﻕ. ﻭ ﻛﺮﻛﺮﺗﻪ ﻋﻦ ﺍﻟﺸﻲ ﺀ: ﺣﺒﺴﺘﻪ. ﻣﺼﺒﺎ- ﺍﻟﻜﺮّ: ﻛﻴﻞ ﻣﻌﺮﻭﻑ، ﻭ ﺍﻟﺠﻤﻊ ﺃﻛﺮﺍﺭ. 

-التحقیق فی کلمات القران الکریم

مصباح 

ﻭ ﺍﻟﻜﺮّ: ﻣﻜﻴﺎﻝ ﻟﺄﻫﻞ ﺍﻟﻌﺮﺍﻕ. ﻭ ﺍﻟﻜﺮّ: ﺳﺘّﺔ ﺃﻭﻗﺎﺭ ﺣﻤﺎﺭ، ﻭ ﻫﻮ ﻋﻨﺪ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻌﺮﺍﻕ ﺳﺘّﻮﻥ ﻗﻔﻴﺰﺍ، ﻭ ﻳﻘﺎﻝ ﻟﻠﺤﺴﻲ ﻛﺮّ ﺃﻳﻀﺎ. ﻭ ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺄﺯﻫﺮﻱّ: ﻭ ﺍﻟﻜﺮّ ﻣﻦ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ ﺇﺛﻨﺎ ﻋﺸﺮ ﻭﺳﻘﺎ، ﻛﻞّ ﻭﺳﻖ ﺳﺘّﻮﻥ ﺻﺎﻋﺎ. 

التحقیق

: ﺃﻥّ ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ ﻓﻲ ﺍﻟﻤﺎﺩّﺓ: ﻫﻮ ﺇﻳﺠﺎﺩ ﺃﻣﺮ ﻓﻲ ﻣﺮﺗﺒﺔ ﺍﺧﺮﻱ ﻣﺜﻞ ﻣﺎ ﺃﻭﺟﺪ ﻓﻲ ﺍﻟﻤﺮّﺓ ﺍﻟﺎﻭﻟﻲ. ﻭ ﻫﺬﺍ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺮﺟﻮﻉ ﺍﻟﻲ ﺍﻟﺄﻭّﻝ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺇﻋﺎﺩﺓ ﺍﻟﺄﻭّﻝ: ﻓﺎﻥّ ﺍﻟﺮﺟﻮﻉ ﺍﻟﻴﻪ ﻟﺎ ﻳﻠﺎﺯﻡ ﺇﻳﺠﺎﺩﻩ، ﻣﻊ ﺃﻥّ ﺇﻋﺎﺩﺓ ﺍﻟﺄﻭّﻝ ﻏﻴﺮ ﻣﻤﻜﻦ ﻓﻲ ﺍﻟﺄﻗﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻟﺄﻓﻌﺎﻝ، ﻭ ﺍﻟﻜﺮّ ﻓﻴﻬﺎ ﺇﻳﺠﺎﺩ ﺛﺎﻧﻮﻱّ ﺑﻤﺜﻞ ﻣﺎ ﺗﻘﺪّﻡ. ﻭ ﺃﻣّﺎ ﻓﻲ ﺍﻟﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺍﻟﺨﺎﺭﺟﻴّﺔ: ﻓﻴﻤﻜﻦ ﺇﻋﺎﺩﺗﻬﺎ ﺑﻌﻴﻨﻬﺎ ﻓﻲ ﻣﺮّﺍﺕ ﺍﺧﺮﻱ، ﺇﻟﺎ ﺃﻥّ ﻓﻌﻞ ﺍﻟﺈﻋﺎﺩﺓ ﻋﻤﻞ ﺛﺎﻧﻮﻱّ، ﻭ ﻟﻴﺲ ﻋﻮﺩﺍ ﻟﻠﺄﻭّﻝ- ﺭﺍﺟﻊ- ﻋﻮﺩ. ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺤﺒﻞ ﺍﻟﻤﻔﺘﻮﻝ، ﻭ ﺍﻟﺠﻤﺎﻋﺔ ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺎﺱ، ﻭ ﺗﺼﺮﻳﻒ ﺍﻟﺮﻳﺎﺡ ﻟﺠﻤﻊ ﺍﻟﺴﺤﺎﺏ: ﻓﺒﺎﻋﺘﺒﺎﺭ ﺗﻜﺮّﺭ ﺍﻟﻤﺜﻞ ﻓﻲ ﺃﺟﺰﺍﺀ ﺍﻟﺤﺒﻞ ﻭ ﻓﻲ ﺃﻓﺮﺍﺩ ﺍﻟﻨﺎﺱ ﻭ ﻓﻲ ﺍﻟﻬﺒﻮﺏ. ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﻜﺮّ: ﻭ ﻫﻮ ﺑﻤﻌﻨﻲ ﻣﺎ ﻳﻜﺮّ ﺑﺄﻱّ ﺳﺒﺐ ﻛﺎﻥ، ﻭ ﻟﺎ ﺳﻴّﻤﺎ ﻣﺎ ﻳﺬﻛﺮ ﻓﻲ ﻣﻌﻨﻲ ﺍﻟﺤﺴﻲ (ﺇﺫﺍ ﺍﺳﺘﻘﻴﺖ ﻣﻨﻪ ﺩﻟﻮ ﺟﻤّﺖ ﻭ ﺟﻤﻌﺖ ﺍﺧﺮﻱ)، ﻭ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻤﻌﻨﻲ ﻛﺎﻥ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻭ ﺟﺎﺭﻳﺎ ﻓﻲ ﺃﺭﺍﺿﻲ ﺍﻟﺤﺠﺎﺯ ﻭ ﺃﻃﺮﺍﻓﻬﺎ، ﻓﺈﻧﻬﻢ ﺍﺳﺘﻘﻮﺍ ﻣﻦ ﺗﻠﻚ ﺍﻟﺄﺣﺴﺎﺀ، ﺃﻭ ﻣﻦ ﺍﻟﺂﺑﺎﺭ، ﻭ ﻟﻢ ﺗﻜﻦ ﻟﻬﻢ ﻋﻴﻮﻥ ﺟﺎﺭﻳﺔ، ﻭ ﻛﺎﻧﺖ ﺍﻟﺂﺑﺎﺭ ﺃﻳﻀﺎ ﻛﺎﻟﺄﺣﺴﺎﺀ ﻓﻲ ﺗﺠﻤّﻊ ﺍﻟﻤﺎﺀ ﻣﻦ ﺍﻟﺄﻣﻄﺎﺭ ﻏﺎﻟﺒﺎ. ﻓﺎﻟﻤﻨﺎﻁ ﺍﻟﺄﺻﻠﻲ ﻓﻲ ﺍﻟﻜﺮّ ﻫﻮ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻤﻌﻨﻲ، ﺃﻭ ﻣﺎ ﺑﻤﻨﺰﻟﺘﻪ ﺑﺄﻥ ﻳﺒﻠﻎ ﺍﻟﻤﺎﺀ ﻗﺪﺭﺍ ﺇﺫﺍ ﺍﺳﺘﻘﻲ ﻣﻨﻪ ﻟﺎ ﻳﺮﻱ ﻓﻴﻪ ﻧﻘﺼﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎ. ﻭ ﺑﻬﺬﺍ ﻳﻨﻜﺸﻒ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﻟﺮﻭﺍﻳﺎﺕ ﻓﻲ ﺗﺤﺪﻳﺪ ﺍﻟﻜﺮّ، ﻓﺎﻧّﻬﺎ ﻣﻌﺮّﻓﺎﺕ ﺗﻜﺸﻒ ﻋﻦ ﺗﺤﻘّﻖ ﺍﻟﻤﻘﺪﺍﺭ ﺍﻟﻠﺎﺯﻡ ﻓﻲ ﺍﻟﻜﺮﻳﺔ ﻋﺮﻓﺎ.. ﻟَﻮْ ﺃَﻥﱠﱠ ﻟِﻲ ﻛَﺮﱠﱠﺓً ﻓَﺄَﻛُﻮﻥَ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﻤُﺤْﺴِﻨِﻴﻦَ- 39/ 58. 

-التحقیق فی کلمات القران الکریم

 

الحمدلله اولا و اخرا و ظاهرا و باطنا

حق نامه ۲ #ایات و روایات حق و باطل

 

الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلَا تَكُنْ مِنَ الْمُمْتَرِينَ (٦٠)ال عمران 

 

در ایه قبل امده   مثل عیسی مثل ادم است که پدر نداشت بعد این ایه الحق من ربک امده و بعد ایه مباهله فمن حاجتک فبما ...

إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ يَقُصُّ الْحَقَّ وَهُوَ خَيْرُ الْفَاصِلِينَ (٥٧)انعام 

خداوند حق را یقص یعنی قدم به قدم دنبال میکند 

ثُمَّ رُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ أَلَا لَهُ الْحُكْمُ وَهُوَ أَسْرَعُ الْحَاسِبِينَ (٦٢)انعام 

وَالْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (٨)اعراف 

وَمِنْ قَوْمِ مُوسَى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ (١٥٩) اعراف

وَمِمَّنْ خَلَقْنَا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ (١٨١)اعراف 

 

وَيُحِقُّ اللَّهُ الْحَقَّ بِكَلِمَاتِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُونَ (٨٢)یونس

 

وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا (٨١)اسراء

بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذَا هُوَ زَاهِقٌ وَلَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُونَ (١٨)انبیاء

فَتَعَالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ (١١٦)مومنون 

قَالَ فَالْحَقُّ وَالْحَقَّ أَقُولُ (٨٤)لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنْكَ وَمِمَّنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ أَجْمَعِينَ (٨٥)زمر 

 

وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ (٣)عصر 

أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَابِيًا وَمِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً وَأَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ (١٧)رعد

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقَانًا وَيُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ (٢٩)انفال

 

ﻟَﺎ ﻳُﺆْﻧِﺴَﻨﱠﱠﮏَ ﺇِﻟﱠﱠﺎ ﺍﻟْﺤَﻖﱡﱡ ﻭَ ﻟَﺎ ﻳُﻮﺣِﺸَﻨﱠﱠﮏَ ﺇِﻟﱠﱠﺎ ﺍﻟْﺒَﺎﻃِﻞُ 

 خطبه ۱۳۰نهج که حضرت به ابوذر میفرمایند جنبه هبری دارد نه انشایی حق انس میاورد و باطل وحشت 

پس هرچه تو را وحش انداخت باطل است اصولا ادم حق محور ارام است و باطل محور وحشت زده معاذالله هرچند خود را مخفی کند

الْجَماعَةُ ـ وَ اللّه ِ ـ مُجامَعَةُ اَهْلِ الْحَقِّ وَ اِنْقَلّوا وَ الْفُرقَةُ مُجامَعَةُ اَهْلِ الْباطِلِ وَ اِنْ كَثُروا؛

امام علی 

کنزالعمال

اَلا وَ مَنْ اَكَلَهُ الْحَقُّ فَاِلَى الجَنَّةِ وَ مَنْ اَكَلَهُ الباطِلُ فَاِلَى النّارِ؛

خطبه ۱۷نهج

[قَليلُ الْحَقِّ يَدْفَعُ كَثيرَ الباطِلِ كَما اَنَّ الْقَليلَ مِنَ النّارِ يُحْرِقُكَثيرَ الْحَطَبِ

غرر ۶۷۳۵

[امام صادق عليه السلام: لَيْسَ مِنْ باطِلٍ يَقومُ بِاِزاءِ الْحَقِّ اِلاّ غَلَبَ الْحَقُّ الْباطِلَ وَ ذلِكَ قَولُهُ:«بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الباطِلِ فَيَدْمَغُهُ...»؛

هيچ باطلى نيست كه در برابر حق بايستد مگر آن كه حق بر باطل چيره مى شود واين سخن خداوند است: «بلكه حق را بر سر باطل مى زنيم كه آن را در هم مى كوبد...».

[كافى، ج ۸ ، ص ۲۴۲]

امام على عليه السلام: اِنَّ مَنْ لا يَنْفَعُهُ الْحَقُّ يَضُرُّهُ الْباطِلُ وَ مَنْ لا يَسْتَقيمُ بِهِ الْهُدى تَضُرُّهُالضَّلالَةُ وَ مَنْ لا يَنْفَعُهُ الْيَقينُ يَضُرُّهُ الشَّكُّ؛

تحف ۱۵

امام على عليه السلام: اِنَّ الْحَقَّ وَ الْباطِلَ لا يُعْرَفانِ بِالنّاسِ، وَ لكِنِ اعْرِفِ الْحَقَّ بِاتِّباعِ مَنِ اتَّبَعَهُ وَ الْباطِلَ بِاجْتِنابِ مَنِ اجْتَنَبَهُ؛

 

حق و باطل به مردم (و شخصيت افراد) شناخته نمى شوند بلكه حق را به پيروىكسى كه از آن پيروى مى كند بشناس و باطل را به دورى كسى كه از آن دورى مى كند.[امالى طوسى، ص ۱۳۴، ح ۲۱

این غیر از

 اعرف الحق تعرف اهله

امام باقر عليه السلام: ما بَيْنَ الْحَقِّ وَ الْباطِلِ اِلاّ قِلَّةُ الْعَقْلِ. قيلَ: وَ كَيْفَ ذلِكَ يَابْنَ رَسولِ اللّه ِ؟قالَ: اِنَّ الْعَبْدَ يَعْمَلُ الْعَمَلَ الَّذى هُوَ لِلّهِ رِضا فَيُريدُ بِهِ غَيْرَ اللّه ِ فَلَو اَنَّهُ اَخْلَصَ لِلّهِ لَجاءَهُالَّذى يُريدُ فى اَسْرَعَ مِنْ ذلِكَ؛

محاسن ج ۱

پيامبر صلي الله عليه و آله:ايّاكُمْ وَ التَّلَوُّنَ فى دينِ اللّه ِ فَاِنَّ جَماعَةً فيما تَـكْرَهونَ مِنَ الْحَقِّ خَيْرٌمِنْ فُرْقَةٍ فيما تُحِبّونَ مِنَ الْباطِلِ وَ اِنَّ اللّه َ سُبْحانَهُ لَمْ يُعْطِ اَحَدا بِفُرْقَةٍ خَيْرا مِمَّنْمَضى وَ لا مِمَّنْ بَقىَ ؛

نهج خ ۱۷۶

حضرت مسيح عليه السلام:خُذُوا الْحَقَّ مِنْ اَهْلِ الْباطِلِ وَ لا تَأْخُذُوا الْباطِلَ مِنْ اَهْلِ الْحَقِّ،كونوا نُقّادَ الْكَلامِ؛

 

حق را از اهل باطل فراگيريد و باطل را از اهل حق فرا نگيريد. سخن سنج باشيد.[محاسن، ج ۱، ص ۲۲۹، ح ۱۵۹]

امام سجّاد عليه السلام:اَللّهُمَّ... وَ اَزْهِقِ الْباطِلَ عَنْ ضَمائِرِنا وَ اَثْبِتِ الْحَقَّ فى سَرائِرِنا، فَاِنَّالشُّكوكَ وَ الظُّنونَ لَواقِحُ الْفِتَنِ وَ مُكَدِّرَةٌ لِصَفْوِ الْمَنائِحِ وَ الْمِنَنِ؛

 

بار الها... باطل را از درون ما محو نما و حق را در باطن ما جاى ده. زيرا كه ترديدها وگمان ها فتنه زايند و بخشش ها و نعمت ها را تيره مى سازند.[صحيفه سجاديه الجامعه، ص امام على عليه السلام: مَنْ رَكِبَ الْباطِلَ اَذَلَّهُ مَرْكَبُهُ. مَن تَعَدَّى الحَقَّ ضاقَ مَذْهَبُهُ؛

 

كسى كه بر باطل سوار شود، مَركبش او را ذليل خواهد كرد. كسى كه از راه حقمنحرف شود راه بر او تنگ خواهد شد.[عيون الحكم والمواعظ، ص ۴۴۴]

محتملات الماء طاهر حتی تعلم#فرق طهارت واقعی ظاهری قاعده اصل #اثرنفس بر پیرامونش#عدم انفعال قلیل

این حدیث هم جزٱ ادله عدم انفعال اب قلیل است مثل حدیث (الماء یطهر و لایطهر )تعارضی هم بین صدر و ذیلش نیست تا بگویی صدر اولی به تعمیم و ذیل اولی به تخصیص است 

در روایتِ اب طاهر است حتی یعلم انه قذر میرساند که نجاست و طهارت یک امر عرفی است حتی یعلم 

درست است که ذهنیت ما تا به حال به حدیث ٬  روی بحث این بوده که حدیث در مقام بیان  طهارت واقعیه است یا ظاهریه یا استصحاب یا...

 لکن میشود از این نگاه هم به حدیث نگریست که ذهنیتها و برداشتهای عرفی اجتماعی بسته به شرایط فردی و اجتماعی در قذارت و طهارتها موثر است وقتی در شرایط روحی اجتماعی هستی که ان اب را قذر میدانند قذر است واگر در بیابانی هستیدکه فقط همان اب را دارد طبیعة نفس ان تنها اب را قذر نمیداند و لذا امام هم میفرماید حرجی بر تو نیست مصداق ایه نفی حرج است  نفس هم با در نظر گرفتن حرج میل به ان پیداکرده  اگر در همین شرایط نفس باز  یعلم انه قذر  جواز استعمال ندارد چون نفس انسان در کاری که میکند اثر دارد نفس انسان در نگاهی که دارد اثر دارد 

پس حدیث ممکن است این معنای نفسانی را داشته باشد که بیشتر یک امر فردی شخصی باشد در نظرت پلید شد پلید میشود تا چه جور و چه حس و ظنی داشته باشی 

 

ممکن است معنای اجتماعی اش را داشته باشد که طهارت و نجاست در عرف جمعی مختلف میشود ابها طاهر اند در شرایط و حالات مختلف الا اینکه عرف جامعه انراقذر بداند 

 

ممکن است معنای استصحاب را داشته باشد که طهارتِ اب تا نقض به علم به  قذارت ادامه دارد لکن مشگل این است که در اینجا شک اصتیاداز حتی تعلم میشود و حضورش در حدیث مستور است لذا حمل کردنش  بر استصحاب را مرجوح میکند

 

ممکن است طهارت واقعیه اب را یا همان قاعده طهارت را برساند حکم واقعی ٬ حکم اولیه ذاتی هر شئ بدون عروض عوارض و حالات دیگر است ابها در اصل خلقت پاک اند و( حتی تعلم) طرقیت فهم خلاف واقعش را دارد نه جنبه اثباتی

 

ممکن است حمل بر طهارت ظاهریه یا همان اصالة الطهارة شود که در صورت  شک و مشکوک بودن چیزی  که اینجا اب است  چه در شبهه حکمیه چه موضوعیه حمل بر طهارت میشود که فرقش با استصحاب در این است که استصحاب در نظر گرفتن حالت سابقه و استمرار ان  است ولی اینجا شک در اصل حکم است 

 

ممکن است مثل اخوند در حاشیه بر سائل  جمع کرد که صدر حدیث طهارت واقعیه و طهارت ظاهریه را می رساند هردو را  و ذیل حدیث( حتی تعلم) استصحاب را می رساند 

در مجموع حرف اخوند بهتر از بقیه احتمالات است و حرف اول و دوم  که زدیم تحلیل بدی نبود 

الحمدلله اولا و اخرا و ظاهرا و باطنا

موضوع شناسی عرفی واخرالزمان#سرعت تحول موضوعات عرفی #دهه های عزادری رهبانیة ابتدعوها# کف زدن در مسجد

🌹

فقه وفقیه و اینده 

فقه و موضوع شناسی عرفی 

موضوع شناسی از روایات و قران 

 

عرف که یکی از منابع تشخیص موضوعات جامعه است بشدت در حال تکاپویی و دگرگونی است صرف نظر از صحت و غلط بودن این اندیشها یعنی از نگاه تحول موضوع شناسی عرفی به برخی از این مصادیق نگاه کنید .

روزگاری که زیاد هم دور نیست گذشت که بلندگو حرام بود یا در مسجد اوردنش به دلیل ایجاد صدای بلند که در مسجد اشگال دارد حرام بود یا ادله دیگر داشت  اینقدر مسجد و حدودش احترام داشت یا بلندگو اینگونه موضوعش جا افتاده بود که عده ی اینگونه نظر میدادند  کم کم به اینجا رسیده ایم که بلندگو  از ضرورت و واجبات عرفی مسجد شده

 روزی بود که فلان لباس پوشیدن شبهٔ حرمتش داشت امروز کسی بگوید شعار است کسی عیب نمیگیرد روزی بود طبل و سنج و قمه و عَلَم اشگال داشت امروز به جایی رسیدیم که جزء شعار شمرده میشود بحث من بحث شعار متشرعه و رهبانیة ابتدعوها نیست 

َجَعَلْنَا فِي قُلُوبِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ رَأْفَةً وَرَحْمَةً وَرَهْبَانِيَّةً ابْتَدَعُوهَا مَا كَتَبْنَاهَا عَلَيْهِمْ إِلَّا ابْتِغَاءَ رِضْوَانِ اللَّهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا حدید 

بحث من این نیست که نکند یک امر ی را با تکرار شعار کنیم و از عهدش برنیایم یا جامعه شیعه از عهدش برنیاید یا اینده شیعه از عهدش برنیاید و مسؤلیتش با شروع کنند گان بماند و مصداق حرف و کاری باشد که امام فرمودند حرفی که مانزدیم نزن و مصداق این باشد که کسی گفت من نماز بیشتر از انچه سنت است بخوانم ایا عقاب میشوم امام فرمودند نه ولی عقاب به ترک سنت میشوی  مثل برخی دهه های عزادری یا حتی روزهایی عزادری انهم به نحو شعار نه صرف عزادری و گریه بر اهل البیت که در هر حال نیکوست 

بلکه 

 

بحث من صرف عرف است که در دوره های اخیر بشدت در حال انقلاب و دگرگونی است بلکه اینده و  اخرالزمان عرفش  هر دم از این باغ بری میرسد تازه تر از تازه تری میرسد میشود  

حرف این است موضوعاتی که ملاکش عرف است در این شرایط  ما چطور میتوانیم بی قید و بند بگوییم عرف ملاک است   انهم عرفی که متصل به اخرالزمان است 

 گاهی انقدر این عرف عوض میشود که بی مزه میشود بلکه منکوس میشود 

وقتی روایات اخرالزمان را نگاه میکنی در ان  تخطئه جامعه به حسب موضوع شناسی عرفی اش موج میزند و اصحاب تعجب میکنند تعجبی که بیشتر از زیرپاگذاشتن خود حکم است  

پیامبر صلی الله علیه و اله میفرمایند امت  من در اخرالزمان به جایی میرسند که امربه معروف نمیکنند به جای میرسند که امربه منکر میکنند و نهی از معروف اصحاب تعجب میکنند می فرمایند به جایی برسند که معروف منکر شود و منکر معروف معاذالله 

این مصیبت عظمی است که موضوع شناسی مردم خراب بشود که البته ریشه در ذائقه مردم دارد لکن چون بحث تربیتی نمیکنیم بحث را تحت موضوع شناسی عرفی دنبال میکنیم 

بحث این جاست که حال که عرف اینگونه در التهاب شده و ما در استانهٔ اخرالزمان هستیم ایا فقیه میتواند بدون در نظر گرفتن اینده جامعه و مردم فتوا بدهد میتواند عرف را تخطئنه نکند و  انرا ملاک قرار دهد ایا نباید در نظر بگیرد که در این موضوعات ما به طرفی در حال حرکت هستیم با شیبی که ما نگفته الف ٬ مردم تا یاء رفته اند 

 

اگر ز باغ رعیت ملک خورد سیبی

 

بر آورند غلامان او درخت از بیخ

 

به این شعر از زوایه موضوع شناسی عرفی و انچه ما ذکر کردیم نگاه کنید 

ایا روایات اخرالزمان نمیتواند در این موضوعات یک منبع فقهی شود و حکم فقهی از ان برداشت شود 

مثلا اینکه در اخرالزمان صداهای ناهنجار از مسجد شنیده میشود 

نمیتوان زمینه باشد که فقیه در احکامی که به عرف حواله میدهد تجدید نظر کند و حد و حدود قائل شود و فقط ملاک را عرف یا هتک و بی احترامی عرفی نداند چون گاهی عرف ما خیلی بی مزه شد و از مذاق شریعت فاصله گرفته

ایا نمیشود از همه روایات اخرالزمان اینگونه و مانند ان حکم فقهی و موضوع فقهی استخراج کرد 

ایا نمیتوان اینگونه از همه روایات اهل البیت یک حکم فقهی یا موضوع فقهی استخراج کرد چنانچه درباره خود قران هم در حدیث امده هر ایه قران یک حکم فقهی دارد 

یعنی یک حکم فقهی یا موضوع فقهی دارد چنانچه بحثش امد

ما باید این مباحث را (از هر روایت یک حکم فقهی یا موضوع فقهی استخراج کنیم  ) در روایات اهل البیت هم پیاده کنیم چه برسد به قران 

در حالی که ما در این موضوع اینقدر کم کار کرده ایم  که انها که توجه خاص به قران دارند ایات الاحکامشان ۵۰۰تا یا نهایت کمی بیشتراست  

البته روایات اهل البیت گاهی ربع قران را احکام دانسته اند به نظر ربع القران در حکم مطلب داشته باشد و کل قران یا بقیه قران در موضوع شناسی هم دخالت دارد لذا ست که فرمودند هر ایه قران یک حکم فقهی دارد

پس ما باید در فتوا دادنها رعایت اینده را و سرعت تحول موضوع شناسی عرفی را در نظر بگیریم نکند دنبال  عرفی شده باشیم یا به عرفی را  دامن زنیم که خلاف و بی مزه شده باشد بلکه معاذالله معروف منکر و منکر معروف شده باشد.

به عنوان مثال در مورد مسجد 

 چطور میتوان کف زدن در مسجد را ولو برای تولد ائمه علیهم السلام تابع عرف و هتک حرمت عرفی دانست با اینکه با مجموع ایات و  روایات  مسجد و ذوق شریعت در مسجد و ان همه قداستی که برای ان شریعت قائل است  بهیچ وجه  تناسب  ندارد 

صدا بلند کردن در مسجد اشگال دارد انشاء شعر انشادضالة و...اشگال دارد دیوانه و بچه به مسجد بیاید اشگال دارد انوقت کف زدن در مسجد اشگال نداشته باشد انهم گفتن این حرف در جو فعلی که ما نگفته الف ٬مردم تا یاء بروند  چه چیزی از توش دربیاید خدا بخیر کند

مسجد بیوت خدا روی زمین است 

مسجد محل سیر الی الله است 

نکند به اخر الزمانی نزدیک میشویم که معاذالله شرار خلق خدا مسجدی ها میشوند و فتنه از انها شروع و به انها ختم میشود 

ایا اهل مسجد نباید از افتادن در این خطر بلکه دامن زدن به این خطرها برای ایندگان پرهیز کنند بلکه اهل فتوا هم.

 اعاذنا الله و ایاکم وفقنا الله و ایاکم لمرضاته و مرضاة ولینا  القائم عجل الله تعالی فرجه 

الحمدلله اولا و اخرا و ظاهرا و باطنا

واژه تحبرون در قران ایه فی روضة تحبرون

فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَهُمْ فِي رَوْضَةٍ يُحْبَرُونَ (١٥) روم 

حبَرَ يَحبُر ، حَبْرًا وحُبُورًا ، فهوحابر ، والمفعول مَحْبور 

حَبَرَ الثَّوْبَ : وَشَّاهُ ، طَرَّزَهُ 

حَبَرَ الخَطَّ : حَسَّنَهُ 

حَبَرَ بِما رَأَى : سَرَّهُ الزخرف آية 70 اُدْخُلوا الجَنَّةَ أَنْتُمْ وأَزْواجُكُمْتُحْبَرونَ ( قرآن ) 

حبَر الشَّخصَ : سرَّه وكرّمه ونعَّمه 

حَبَرَ الشيءَ : زيَّنَهُ ونَمّقَهُ وفي حديث أبي موسى الأشعري : حديث شريف لو علمت أنك تسمعُ لقراءَتي لحبّرتها لك تحبيرًا

تاج العروس 

ظاهر اينكه امر مى فرمايد به داخل شدن در بهشت، اين است كه مراد از ازواج همان همسران مؤمن در دنـيـا باشد، نه حور العين، چون حور العين در بهشت هستند، و خارج آن نيستند تا با اين فرمان داخل بهشت شوند.

 

و كـلمـه (تـحـبـرون ) از مـصـدر (حبور) است، و - به طورى كه گفته اند - به مـعناى سرورى است كه حبار و آثارش در وجهه انسان نمودار باشد و كلمه (حبره ) به مـعـنـاى زيـنـت و هـيـئت زيـبـا اسـت. و مـعـنـاى جـمـله ايـن اسـت كـه : داخـل بـهـشـت شـويـد شـمـا و هـمـسـران مؤمنـتـان در حـالى كـه خـوشـحـال بـاشيد، آن چنان كه آثار خوش حالى در وجهه شما نمودار باشد. و يا آن چنان كه بهترين قيافه را دارا باشيد.

 

يطاف عليهم بصحاف من ذهب و اكواب...

 

المیزان

تقارن لغات در قران #اشتباه و خطاء زندگی ریشه در گناه و جرم دارد

تقارن کلمات در قران و جوشش علم 

 

وَيَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يُبْلِسُ الْمُجْرِمُونَ (١٢)روم 

اشتباه با جرم معاذالله قرین است لبس با جرم امده 

این بحث بسیار مهم و کلیدی است که تقارن کلمه در قران کلید علوم است 

این معنا را تقارن کلمات و علم در قران می نامیم والله الهادی

معنی الماء یطهر و لایطهر #خط سکونی نوفلی #معنی الماء اذا بلغ الکر لاینجسه شئ #عرفی بودن مفهوم کر

🌹

 الماء یطهر و لایطهر 

این روایت نبوی است که از خطِ نوفلی سکونی از امام صادق علیهم السلام رسیده 

خط انها مورد قبول است بیش از هشصد روایت نقل شد استاد مددی خط انها را غالبا منفرد میداند باید در این موضوع تحقیق کرد 

به جهت ذکر عن ابیه عن ابائه در روایاتِ سکونی به نظر سنی بوده چنانچه برخی قرائن هم هست من جمله روایت کردن  او از اهل سنت و تصریح علامه .

او در کوفه بوده لکن نوفلی در ری ساکن شده و قبرش انجاست میراث سکونی توسط نوفلی به مدرسه قم امده انجا پدر علی بن ابراهیم گرفته و از او به  علی  و از علی به کلینی رسیده و کلینی دوباره میراث حدیثی را با سفر به بغداد به عراق و بغداد برد 

باشد که علم اینگونه دست به دست شود و تحت تاثیر رنگها و برداشتها و قومها با تضارب اراء چیزی ازش براید و بارها روایت علم چون مار در سوراخی از کوفه  به قم اید  مصداق پیدا کند  

 

روایت معتبر است توجه به نبوی بودنش مهم است 

ممکن است روایت در بعضی شقوق با روایت کر تعارض داشته باشد 

به هر روایت دو تکه دارد اب تطهیر میکند چه کر چه قلیل 

اب تطهیر نمیشود چه قلیل چه کثیر 

اب مادامی که اب است این صفت رادارد 

پس اب قلیل نجس نمیشود 

بله اگر اب قلیل تغییر اوصاف بدهد دیگر اب نیست و نجس است 

روایات کر منطوقا در صدد منبعی برای تطهیر نجاسات غیرِ اب از اب است چون روایت بالا تکلیف خود اب را مشخص کرد اما غیر اب تگلیف فقط تطهیر کردنش را روایات کر میگوید

چون روایات کر  یا مفهوم ندارد یا اگر داشته باشد گذشته از معارضهای منطوقی و مفهومی زیاد موجبه جزئیه اش با همان تغییر اوصاف اب حاصل است 

اب کررا چیزی  نجس نمیکند 

پس اب غیر کر را چیزی  نجس میکند که همان تغییر اوصاف است 

و گذشت از این که روایت بالا اب قلیل را نجس شدنی نمیدانست روایات دیگری در این موضوع هست که مرحوم فیض و دیگران اورده اند شکرالله مساعیهم جمیعا 

 

 این شبه هم جواب داده شد که اگر اب قلیل نجس نمیشود روایت کر چه  موضوعیت دارد ؟

موضوعیت اش برای انشاء یک منبع تطهیر اشیائی غیر از اب است غیر اب اگر  نجس شد یا با اب قلیل رویش بریزید نه  داخلش کنید 

یا اگر بخواهید داخل کنید باید کر باشد که لاینجسه شئ 

به عبارتی روایات کر در صدد یک امر عقلایی عرفی است کر موضوعیت تعبدی ندارد بلکه کر یا کثیر بودن نسبی است و  به حسب میزان نجاست  ابی که بشود تطهیر کرد مختلف میشود  و به قول روایت  

و لذاست که روایت کر  تا سه چهار برابر اختلاف دارد 

ونمیشود گفت ما پیمان رطل عراقی که عدد مضبوط است را گرفته و بقیه (حبی و قله و جره) را حمل بر مصادیق ان زمان میکنیم که الان خبر از ان نداریم یا عوض شده 

چون همین حرف در رطل عراقی هم میاید گذشته از اختلاف در رطل ضبط دقیقی ندارد 

یک امر عرفی است اب تطهارت ذاتی دارد لذا ولو قلیل باشد با فرو بردن نجس دران نجس نمیشود تا اوصافش عوض نشود و از اب بودن نیافتد نجس نمیشود اگر چه باید ریخته شود اهرقه فلاتتوضو

 

اما اب کر لایحمل خبثا به این راحتی تغییر اوصاف نمیدهد 

والله العالم الهادی 

الحمدلله اولا و اخرا و ظاهرا و باطنا

باز گشت به قران# اخباری و اصولی و قران #روضه قران

🌹

باز گشت به قران 

اخباریها به روایات چسبیده ٬ قران را کم لطفی کردند 

اصولی ها به اصول چسبیده حق قران را نیاورده معاذالله 

با اینکه روایتی که باعث کارِ برادرانِ اخباری شد در صدد تخطئه عامه بود اینکه قران را عقول رجال نفهمد قران اول و اخر و وسط یک ایه اش در یک موضوع جداگانه ی است لذا سیاق و ظاهر ندارد پس قابل احتجاج نیست قران بدون معلم و رجوع به امام را رد میکرد این شد که  فقط بوسیدن اش ماند بالاخره کتابی در محافل علمی محور نباشد و  حجت ازش  در نیاید میشود کتابی  برای محافل فاتحه خوانی  است 

قرانی که امام فرمودند هر سخنی من میگویم بگویید به دلیل کدام ایه یعنی دنبال این فکر باش که حکم را از قران دراوری  دنبال قران باش

قرانی که فرمودند هیچ دو نفر مطلبی را بحث  نمیکند مگر اینکه درباره ان در قران مطلب هست 

قرانی که هر ایه که قاری میخواند چه از اهل خیر و چه اهل شر  تخاطبها مخاطبش قاری است 

قرانی که فرمودند هر ایه اش یک حکم فقهی دارد 

قرانی که فرمودند فتنه ها چون به شما رو اورد علیکم بالقران در حالی که اهم فتنه ها فتنه های فکر و منبع و سندیت و حجیت است 

قرانی که پیامبر قیامت از دستِ امت خود درباره مهجور بودن قران  معاذالله شاکی اند  وَقَالَ الرَّسُولُ يَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هَذَا الْقُرْآنَ مَهْجُورًا (٣٠)فرقانی 

 

قرانی که اهل البیت فرمودند هر حدیثی از ما به شما میرسد عرضه به قران کنید 

ایا اوضاع باید به اینجا برسد که به قول شخصی قران را از کتب فقهی برداری اب از اب تکان نخورد انا لله و انا الیه راجعون 

مقصر را نمیخواهد پیدا کنید مقصر نه حوزه است نه جامعه مقصر خود من و شمایم بگو شما خودت چه کرده ی چه میخواهی بکنی فرمودند اگر یک نفر را زنده کنی َمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا .مائده 

مثل این است که همه را زنده کرده ی و اون یک نفر خود توست 

اگر خودت قرانی شوی گویا همه مردم را قرانی کرده ی بسم الله 

الحمدلله اولا و اخرا و ظاهرا و باطنا

معنی انی تارکم فیکم الثقلین# ثقل اکبر کدام است

🌹

باز گشت به قران 

رسول الله صلی الله علیه واله محکمی بودند که همه متشابهات لفظی و افرادِ خارجی بدو بازگذشت داده میشد و مرض و غرض ها معلوم میشد هم لفظِ صامت معنا داده میشد  و هم در خارج  افراد 

رسول الله برای بعد خود انی تارکم فیکم الثقلین را فرمودند چون تارک رسول خداست خود رسول از ماترکش بالاتر باید باشد رسول الله از قران و عترت بالاتر است چنانچه قران حاصل کشف و سلوک اوست و عترت دامنه وجودی او 

ثقلین ماترک اوست و بازگشت هم باز به اوست لن یفترقا حتی یردا علی الحوض 

هر دو ثقالت دارد وزن وزین است چون حق سنگین است 

وَالْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (٨)اعراف 

اما وجه دو گانگانگی اش 

وجه لفظ است و معناست

وجه معناست و عینیت خارجی است

وجه اثبات است و ثبوت 

وجه کتاب محوری و معلم محوری است 

هیچ کدام به تنهایی کافی نیست 

نه حسبنا کتاب الله ی که عترت نباشد معلمش نباشد  

نه حسبنا عترت و اهل البیتی که  کتاب الله معاذالله درش نباشد

بلکه انی تارکم فیکم الثقلین 

شما را ٬ و وصیت رسول خدا مبادا وصیتش ضایع شود معاذالله 

ثقل اکبر  کدام است 

کتاب الله از جهت اثباتی و احتجاج ٬ثقل اکبر است همه حتی معصوم خود را و کار خود را و احتجاج خود را بر محور ان استوار کرده 

و در عالم ثبوت و تحقق خارجی اهل البیت ثقل اکبر اند که انها عالِم اند و قران علم ٬عالم از علم بالاتر است

الحمدلله اولا و اخرا و ظاهرا و باطنا 

اگه حین غسل انگشترش را تکان نداده #تعارض ظاهر و اصل

اگه حین غسل انگشترش را تکان نداده باشد حکمش چیست 

اگه انگشترش کیپ نبود باشد بطوری که عرفا مثل ان در حین شست و شو زیرش اب رفته مشگلی ندارد غسلش صحیح است

این ظاهر است که اماره است و بر اصل استصحاب مقدم است